علوم کامپیوتر

داده ها:

در زبان ++c شش نوع داده وجود دارد: char, int, float, double, void, bool .

کلماتی مثل signed, unsigned, long, short می توانند انواع جدیدی را ایجاد کنند.

منتها: هر ۴ نوع signed, unsigned, long, short می توانند با int به کار روند.

نوع char فقط با signed و unsigned به کار روند. و double نیز فقط با long می تواند استفاده شود. ۳ نوع دیگر با هیچ کدام از این ۴ کلمه به کار نمی روند.

در سیستم های ۱۶ بیتی int و short int فضای یکسانی (۲ بایت) اشغال می کنند و در سیستم های ۳۲ بیتی int و long int فضای یکسانی (۴ بایت) اشغال می کنند. در حقیقت نوع int بسته به کامپیوتر فضای ۲ یا ۴ بایت را اشغال می کند ولی نوع short int و long int بدون توجه به نوع کامپیوتر به ترتیب ۲ و ۴ بایت فضا اشغال می کنند.

long double  (ده بایت) فقط ۲ بایت بیشتر از double (هشت بایت) فضا اشغال می کند ولی میزان دقت اعداد اعشاری را از ۱۵ رقم به ۱۹ رقم افزایش می دهد.

 

متغیرها:

اگر در اعلان متغیرها نامی بیشتر از ۳۱ کاراکتر به آنها داده شود تنها ۳۱ کاراکتر اول توسط سیستم در نظر گرفته میشود.

تا زمانی که به متغیرها مقداری نسبت داده نشود محتویات آن یک مقدار نامعلوم است نه صفر.

 

تبدیل انواع:

اگر در زبان ++C دو متغیر که هر کدام از یک نوع متفاوت می باشند( مثلا int , float) با هم در یک عبارت محاسباتی شرکت کنند مثلا (F+i) آنگاه به ناچار یکی از دو نوع باید به نوع دیگری تبدیل شود. همیشه در عبارات محاسباتی انواع کوچکتر به انواع بزرگتر تقسیم می شوند. مثلا اگر یکی از عملوندها long double باشد عملوند دیگر نیز به long double تبدیل می شود. سپس به ترتیب:

double

float

unsigned long int

long int

unsigned int

int.

نکته: توجه کنید که اگر یکی از عملوندها unsigned int و دیگری long int باشد ولی مقدار unsigned int نتواند توسط long int نمایش داده شود (این حالت در سیستم های ۳۲ بیتی اتفاق می افتد. چرا؟ یکم فکر کنید و به قسمت داده های همین پست مراجعه کنید!) هر دو عملوند به unsigned long int تبدیل می شوند.

نوع دیگر تبدیل زمانی اتفاق می افتد که نوعی از متغیرها به نوع دیگر نسبت داده شوند مثلا:

int x;

float y;

x=y;

این نوع تبدیل خطرناک است زیرا امکان دارد بخشی از اطلاعات از بین برود. همچنین در این نوع تبدیل هیج وقت نوع double به int تبدیل نمی شود بلکه باید ابتدا به float تبدیل شود و سپس به int تبدیل شود. در این نوع تبدیل وقتی یک نوع بزرگ را به یک نوع کوچک تبدیل می کنیم طلاعات بایت های سمت چپ (با ارزش) به ترتیب از بین می روند.

پی نوشت:

می خواهیم یک برنامه ساده بنویسیم که نشون بده کامپیوتر ما ۱۶ بیتی یا ۳۲ بیتی و تکلیف مارو مشخص کنه! این برنامه را به زبان C می نویسیم.

Include
Main()
{
       Printf (%d,sizof(int)*8);
}

به همین سادگی!!!

تهیه و تنظیم: احد جعفرزاده

copyright: http://cstacs.blogfa.com

تو پست قبلی این بخش وبلاگ در باره ویژگی های زبان C نوشتم و گفتم که علاقه زیادی به این زبان محبوب دارم. امروز میخوام ویژگی های زبان ++C را بنویسم. توجه کنید که زبان C و ++C خیلی شبیه هم هستند و در واقع 2 تا + جلوی ++c ما را یاد ++ که قبل یا بعد متغیرها و اعداد در زبان C میاد و یک واحد به تعداد آن اضافه می کند میندازه. یعنی زبان ++C همان زبان C هست به اضافه یک امکانات دیگر. البته در دسته بندی زبان های برنامه نویسی زبان C جز زبان های ساخت یافته دسته بندی میشود و زبان ++C جز زبان ها شی گرا.

برخی ویژگیهای مهم زبان ++C :

1. ++C قابل انعطاف بوده بسیار قدرتمند است. در این زبان هیچ محدودیتی برای برنامه نویس وجود ندارد. هر آنچه که فکر می کنید می توانید در این زبان پیاده سازی کنید. (فوق العاده نیست؟)
2. ++C زبان برنامه نویسی سیستم است. برنامه های سیستم، برنامه هایی هستند که امکان بهره برداری از سخت افزار و سایر نرم افزارها را فراهم می کنند. بعضی از برنامه های سیستم عبارتند از: سیستم عامل، مفسر، کامپایلر، ویراستارها، واژه پردازها، مدیریت بانک های اطلاعاتی و اسمبلر.
3. ارتباط تنگاتنگی بین ++C و زبان اسمبلی وجود دارد و به این ترتیب می توان از تمام قابلیت های اسمبلی در زبان ++C استفاده کرد.
4. ++C زبان کوچکی است و تعداد کلمات کلیدی این زبان اندک است. البته تصور نشود که هر چه تعداد کلمات کلیدی بیشتر باشد زبان قدرتمندتر است.
5. ++C دارای ویژگی های شی گرا است. برنامه نویسی شی گرا متد جدیدی از برنامه نویسی است که بر اشیای موجود در برنامه تاکید دارد.
   

• زبان C به طور گسترده ای در دسترس است. مفسرهای تجارتی آن در بیشتر کامپیوترهای شخصی، مینی کامپیوترها و نیز در کامپیوترهای بزرگ قابل استفاده اند.
• C زبانی است همه منظوره، ساخت یافته، سطح بالا (مانند پاسکال و فرترن) و انعطاف پذیر که برخی از خصوصیات زبانهای سطح پایین را نیز که معمولا در اسمبلی یا زبان ماشین موجود است داراست. در عین حال این زبان برای کاربردهای وبژه طراحی نشده و می توان از آن در همه زمینه ها به خصوص به دلیل نزدیکی آن به زبان ماشین در برنامه نویسی سیستم، استفاده کرد. بنابراین C بین زبانهای سطح بالا و پایین قرار دارد و در نتیجه اجازه می دهد که برنامه نویس خصوصیات هر دو گروه زبان را به کار برد. از این رو در بسیاری از کاربردهای مهندسی به طور انحصاری زبان C به کار می برند. زبانهای سطح بالا دستورالعملهایی شبیه زبان انسان و پردازش فکری او دارند، همچنین یک دستورالعمل زبان سطح بالا معادل چند دستورالعمل زبان سطح ماشین است.
• برنامه های نوشته شده به زبان C به طور کلی مستقل از ماشین یا نوع کامپیوتر است و تقریبا تحت کنترل هر سیستم عاملی اجرا می شود.
• کامپایلرهای C معمولا فشرده و کم حجم اند و برنامه های هدف ایجاد شده با آنها در مقایسه با سایر زبانهای برنامه سازی سطح بالا، خیلی کوچک و کارآمدند.
• برنامه های C در مقایسه با سایر زبانهای برنامه سازی سطح بالا، به راحتی قابل انتقالند. دلیل آن این است که C خیلی از ویژگیهای وابسته به نوع کامپیوتر را در توابع کتابخانه ای خود منظور داشته است. بنابراین هر نسخه از C با مجموعه ای از توابع کتابخانه ای مخصوص به خود همراه است که بر اساس ویژگیهای کامپیوتر میزبان مربوط نوشته شده است. این توابع کتابخانه ای در نسخه های متعدد C به شکل یکسان در دسترس است.
• C روش برنامه نویسی ماژولار را پشتیبانی می کند. همچنین از نظر عملگرها نیز زبان قوی است که عملگرهای گوناگونی برای دستکاری روی داده ها در سطح بیت داراست.
• به طور کلی جامعیت، عمومیت، خوانایی، سادگی، کارایی و پیمانه ای بودن که همگی از مشخصات برنامه ای ایده آل اند در زبان C پیاده سازی می شوند.

 

ویژگیهای فوق موجب شده زبان C به عنوان یکی از قویترین و محبوبترین زبانهای برنامه سازی دنیا مطرح شود.

 

http://cstacs.blogfa.com

 

دانلود این پست